Օրգանական ճարտարապետություն
Օրգանական ճարտարապետությունը ձգտում է ներկայացնել շենքերը և շրջակա միջավայրը որպես անբաժանելի ամբողջություն, այն վերաբերում է կառույցների և տարածքների նախագծմանը և կառուցմանը, որոնք հավասարակշռված են իրենց բնական միջավայրի հետ և հարմարեցված այն գործառույթներին, որոնք ծառայում են բնակիչներին: Օրգանական ձևավորված կառույցները կարծես միաձուլվում են լանդշաֆտի հետ, կարծես ծնված լինեն շրջակա տարածքներից:
Օրգանական ճարտարապետությունը ոգեշնչված է բնական աշխարհից: Այս շարժման մի շարք սկզբունքներ կրկնում են Arts and Crafts-ի և Art Nouveau-ի գաղափարները. տեղական նյութեր օգտագործելու ցանկություն, ձեռքի աշխատանքի նախապատվություն, զանգվածային միատեսակություն, հոսող, ասիմետրիկ գծեր, որոնք ներդաշնակում են շրջակա բնության տարրերին:
Այս սկզբունքների իրագործմանը նպաստել են դարբնագործության նոր տեխնոլոգիաները և բետոնի տեսքը. կռած երկաթն օգտագործվել է Art Nouveau ոճի «բուսական գանգուրների» և ճյուղերի համար։
«Օրգանական ճարտարապետություն» տերմինն առաջին անգամ օգտագործել է Ֆրենկ Լլոյդ Ռայթը ՝ նկարագրելու իր առաջ քաշած մոտեցումը, որտեղ կառույցները ընկալվում են որպես կենդանի օրգանիզմներ՝ ինտեգրված դիզայնով: Այս ճարտարապետին հետաքրքրում էր շենքերի և դրանց միջավայրի փոխհարաբերությունները: Նա կարծում էր, որ շենքը պետք է լրացնի իր շրջապատը, որպեսզի ստեղծի միասնական տարածք, որը կարծես «բնականաբար աճում է» գետնից: Նա նաև կարծում էր, որ շենքը պետք է գործի որպես համակցված օրգանիզմ, որտեղ դիզայնի յուրաքանչյուր մաս առնչվում է ամբողջին:
Ռայթի օրգանական ճարտարապետությունը հաճախ ներառում է բնական տարրեր, ինչպիսիք են լույսը, բույսերը և ջուրը: Նրա գույների ընտրությունը նույնպես արտացոլում էր միջավայրը՝ դեղին, նարնջագույն և շագանակագույն: Նրա սիրած գույնը կարմիրն է, որը նշանակալի նշանակություն ունի ինչպես բնության մեջ, այնպես էլ ճապոնական մշակույթում, որով նա հիացել է:
Ռայթի կողմից նախագծված բազմաթիվ հայտնի կառույցներում նա օգտագործում է բնական քար և գոյություն ունեցող լեռնային հոսք՝ բնակարանն ու բնությունը միախառնելու համար: